" خداوند "

بینهایت است اما به قدر " نیاز تو " فرود می آورد ،

به قدر " آرزوهای تو " می گستراند

و به قدر " ایمان تو " کارگشاست .

الله به فریاد من بی کس رس

فضل و کرمت یار من بی کس بس

هر کسی به کسی و حضرتی مینازد

جز حضرت تو ندارد این بی کس کس

دلم برخاستنی به ناگاه می خواهد و گریختنی گرامی از سر فریاد .

دلم غاری می خواهد و خوابی سیصد ساله و یارانی جوانمرد .

می خواهم چشم برهم بگذارم و ندانم که آفتاب کی برمی آید و کی فرو می شود

و ندانم که کدامین قرن از پی کدام قرن می گذرد .

و کاش چشم که باز می کردم ، دقیانوسی دیگر نبود و سکه ها از رونق افتاده بود .

من آدمی هزار ساله ام که هزاران بار گریخته ام ،

به هزار غار پناه برده ام و هزاران بار به خواب رفته ام .

اما هر جا که رفته ام ، دقیانوس نیز با من آمده است .

من خوابیده ام و او بیدار مانده است .

دیگر اما گریختن و غار و خواب سیصد ساله به کار من نمی آید .

من کجا بگریزم از دقیانوسی که در پیراهن من نفس می کشد

و با چشمهای من به نظاره می نشیند و چه بگویم از او

که نه بر تخت خود که بر قلب من تکیه زده است و آن سواران که از پی من می آیند

نه در راهها که در رگهای من می دوند .

چه بگویم که گریختن از این دقیانوس ، گریختن از من است و شورش بر او ،

شوریدن بر خودم .

نه ، ای خدای خوابهای معرفت و غارهای تنهایی .

من دیگر به غار نخواهم رفت و دیگر به خواب .

که این دقیانوس که منم با هیچ خوابی به بیداری نخواهد رسید .

فردا ، فردا مصاف من است و دقیانوسم .

بی زره و بی شمشیر و بی کلاه ، تن به تن و رویارو ،

زیرا که زندگی نبرد آدمی است و دقیانوسش .

از  عرفان نظرآهاری                                                                                               

دست حق چو بر بازو رسید

آنچنان خم شد که بر زانو رسید

دست و بازو گفتگوها داشتند

بهر هم باز آرزوها داشتند

دست از بازوی یشکسته خجل

بازو از دستی که شد بسته خجل

.

.

شهادت بضعه الرسول ام ابیها سیده النساء دخت نبی همسر وصی بر شما تسلیت باد .

سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود .

اما زخمی در پهلو دارم .

زخمی که به دشنه ای تیز ، پدر برایم به یادگار گذاشته است .

هزار سال است که از زخم پهلوی من خون می چکد و من نوشدارو ندارم .

پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو ، برابر هیچ کی کاووسی ،

گردن کج نکنم و گفته است که زخم در پهلو و تیر در گرده ،

خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان .

زیرا درد است که مرد ، می زاید و زخم است که انسان می آفریند .

پدرم گفته است : قدر هر آدمی به عمق زخم های اوست .

پس زخمهایت را گرامی دار .

زخمهای کوچک را نوشدارویی اندک بس است ،

تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد ،

و هیچ نوشدارویی ، شگفت تر از عشق نیست .

و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست .

او که نامش خداوند است .

پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر .

اما نگفته بود که عشق چقدر نمکین است و نگفته بود او که نوشدارو دارد ،

دستهایش این همه از نمک عشق پر است و نگفته بود که او هر که را دوست تر دارد ،

بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد !

زخمی بر پهلویم است و خون می چکد و خدا نمک می پاشد .

من پیچ می خورم و تاب می خورم و دیگران گمانشان که می رقصم !

من این پیچ و تاب را و این رقص خونین را دوستت دارم ،

زیرا به یادم می آورد که سنگ نیستم ، چوب نیستم ، خشت و خاک نیستم ، که انسانم ...

پدرم وصیت کرده است و گفته است :

از جانت دست بردار ، از زخمت اما نه ، زیرا اگر زخمی نباشد ، دردی نیست

و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود و اگر در پی نوشدارو نباشی عاشق نخواهی شد

و عاشق اگر نباشی ، خدایی نخواهی داشت ...

دست بر زخمم می گذارم و گرامی اش می دارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر است .

میراث پدر علیه السلام !

 عرفان نظر آهاری

پ ن : مدت ها بود میخواستم این مطلب رو براتون بزارم

توصیه میکنم کتاب های ایشون رو مطالعه کنید قلم توانایی دارن منکه لذت بردم

اینو از بقیه نوشته های کتاب من هشتمین آن هفت نفرم بیشتر دوست داشتم

حتما این کتاب رو بخونید همه عنوان ها دوست داشتنی هستند و حاوی ... نه خودتون بخونید

عمری بود و برگشتم بقیه اشم براتون میزارم

تا دیداری دوباره خدا پشت و پناهتون